Modderdag
Eemaal in’t Johr is Mudderdag. De Gorner hett to düssen Dag veelmehr smucke Blomen as Annerdags. Kooplüüd staffiert ehre Schaufinster ut. Jedereen will wat Besünners wiesen.
Oma Berta kunn dat allns nich so recht interesseeren. Se weer an Gruveln of Walter ehr Söhn wull dit Johr to Besöök kümmt? He harr sick lang nich mehr seihn laten.
Jümmers wörr de Arbeit vörschaben, aver ditmal harr he ankünnig intokieken. He will mi wull tum Modderdag överraschen, dacht Oma un hett to Huus allns up Schick bröcht.
Aver ehr Höpen weer wedder mal ümsünst, keen Besöök, keen Breef, keen Telefon, ne- rein gonnix. An ehren Ehrendag schien aver de Sünn un so güng se, so goot as se kunn na’n Park hento. Eene gode halve Stünn harr se woll al up een Parkbank seten, ehre Gedanken werrn wiet weg. Blangenbi up de Naverbank wöör se een Jung gewohr de jümmer mit de Been an wippen weer. Na, mien Jung, sä Oma Berta, töövst hier woll up diene Frünnen? Ne, ne, sä de Jung un grien Oma an, ick wull hier man blots een Ogenblick sitten. Hest du denn nix anners vör? Footballspeelen odder anners wat, fröög Oma? Nö, nö. sä de Jung, ick kiek mi hier de VageIs bi’t Nestbuun an. Na, denn man veel Spaaß, sä Oma un wull upstahn, keem dorbi aver in’t Stölkern, ehr Been werrn vun lange Sitten beten stief worrn. De Jung sprüng up un kreeg Oma bi de Arms to faten. Schall ick helpen, fröög de Jung bang? Besten Dank, mien Jung, dat geiht al wedder. Schreed för Schreed güng suutje vöran.
Ick gah een lütt Flach mit, sä de Jung. Dat is aver nett vun di, anter Oma. Bi den Utgang vun den Park brüng he Oma över de Straat. So,- ick mütt nu hier lang mien Jung, nu gah man gau na Huus, dien Modder ward woll al lang up di töven, hüüt is doch Modderdag.
Modderdag is för mi egaal, sä de Jung. — Minsch Jung, wat snacks du, alle Kinner schüllt an düssen Dag an ehr Modder dinken. Ick nich,- sä de Jung basch, bi uns gifft keen Modderdag.
Oma Berta weer heel verbiestert, weer dat villicht een upstanaatschen Bengel?
De Jung wies up een rodes Klinkerhuus, dor wahnt wi, dat is een Heim för Kinner ohne Öllern. Och so, stöter Oma Berta, dat kunn ick je nich weten. Een lütt Padd lepen se wieder un swegen. Oma keek af un to ehren lütten Fründ de frisch un frie lachen de. Wieldess werrn se bi Omas Wahnung ankamen. Gau haal Oma ehr Knipp rut un wull den Jung beten Geld tosteken. Ne,- ne- ne, ick will nix hebben, sä he un böör dorbi beide Hannen.
Na good, wenn du keen Geld hebben wist. Ick heff aver een wunnerboren Appelkoken backt.,wullt du dor wat vun? Dat leet de Jung sick nich tweemol seggen. Vun Omas Koken bleef meist nix över.
Und so hebbt se beid doch noch een heel komodigen Modderdag hat!
Sonny!
